جذب یهودیان از گوشه و کنار جهان و اسکان آن ها در فلسطین یکی از مهم ترین عوامل ادامه موجودیت رژیم صهیونیستی از سال 1948 بوده است. همه می دانند که این رژیم با پیشنهادات فریبنده مالی همواره سعی کرده است که یهودیان جهان را به فلسطین بکشاند و در آن اسکان دهد.
اما به دنبال آغاز انتفاضه الاقصی و تبعات اقتصادی و اجتماعی و امنیتی آن بر رژیم صهیونیستی میانگین مهاجرت یهودیان به فلسطین رو به کاهش نهاد و در مقابل مهاجریت معکوس یهودیان از فلسطین به سرزمین های مادری خود و یا کشورهای دیگر از جمله آمریکا و اروپای غربی افزایش یافت. در این میان پیروزی مقاومت قهرمانانه لبنان بر رژیم اشغالگر قدس در جنگ اخیر، شهرک نشینان صهیونیست را بیش تر به این باور رسانده که نمی توانند در امنیت و آسایش در فلسطین اشغالی زندگی کنند. ادامه ي مطلب ...

موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک در لندن در گزارشی تایید کرد که رژیم صهیونیستی یک زرادخانه هسته ای بزرگ در اختیار دارد.

به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) به نقل از خبرگزاری آلمان (dpa) در گزارش این موسسه بین المللی آمده است: اگرچه اسرائیل تاکنون آشکارا به داشتن سلاحهای هسته ای اعتراف نکرده است ولی به عنوان "یک قدرت هسته ای  و مجهز به زرادخانه پیشرفته و بزرگ" شناخته شده است.

موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک در لندن در ادامه گزارش خود اعلام کرد: یافته های مربوط به توانایی ها و سیاستهای هسته ای اسرائیل اگرچه هرگز تایید نشده است ولی به عنوان یک واقعیت برای جهانیان پذیرفته شده است.

کارشناسان سیاسی بر این باورند که رژیم صهیونیستی بالغ بر 200 بمب هسته ای در اختیار دارد.

مرکز هسته ای رژیم صهیونیستی در صحرای نقب در جنوب فلسطین اشغالی قرار دارد که خطرناک ترین سلاحهای کشتار جمعی منطقه خاورمیانه در آن تولید می شود. این نیروگاه هیچ گونه سیستم حفاظتی مناسبی ندارد و مواد پرتوزای آن نیز به خارج نشت کرده است. علاوه بر آن رژیم صهیونیستی زباله ها و مواد خطرناک دیگر آن را در مناطقی که هنوز فاش نشده است ـ احتمالاً در مناطق فلسطینی ـ دفن می کند.

نیروگاه هسته ای دیمونا در نزدیکی مرز مصر قرار دارد و تاکنون بیش از 200 بمب هسته ای در آن تولید شده است. این مقدار بمب می تواند همه ملتهای عرب منطقه را از بین ببرد و حتی بر خارج از منطقه خاورمیانه نیز تأثیر بگذارد. رژیم صهیونیستی علاوه بر اختیار داشتن بمبهای هسته ای از سلاحهای شیمایی و میکروبی نیز برخوردار است و در سال 1967م و نیز در انتفاضه الاقصی از آن بر ضد ملت فلسطین استفاده کرده است.

رژیم صهیونیستی هنوز معاهده منع گسترش سلاححهای اتمی (ان پی تی) را امضا نکرده است.

در حال حاضر لیبرمن به عنوان معاون نخست وزیر رژیم صهیونیستی انتخاب شده است و او رئیس همان حزبی است که فلسفه فکری اش مبتنی بر پاکسازی نژادی فلسطینیان ساکن مناطق اشغالی، کرانه باختری و نوار غزه می باشد.
حزب "اسرائیل، خانه ما" که ریاست آن را لیبرمن به عهده دارد، بر این باور است که باید فلسطینیان را از مناطقی که شهرک های صهیونیست نشین در آنها وجود دارد، اخراج کنند.
امروز رئیس حزب "اسرائیل، خانه ما" در موقعیتی است که می تواند برنامه ها و خط مشی های کلی را برای آینده رژیم اشغالگر قدس مشخص کند و مطمئنا تلاش خواهد کرد تا مسئله وجود فلسطینیان داخل مناطق اشغالی را در راس اولویت های خود قرار دهد.
ضمنا انتظار می رود که لیبرمن در آینده نه چندان دور منصب نخست وزیری رژیم اشغالگر قدس را به عهده گیرد ؛ او فردی است که در نژادپرستی دست کمی از مئیر کاهانا ندارد و با بیرون راندن 2.1 میلیون فلسطینی برای ایجاد "اسرائیلی" برنامه ریزی می کند که تنها نژاد خالص یهود در آن زندگی می کند. برای اولین بار در زندگی، عنوان مقاله ای از یک نویسنده دیگر را انتخاب کردم ؛ ولی بعد از تامل فراوان تصمیم گرفتم که تا مهم ترین نکات موجود در مقاله "جاناتان کوک" نویسنده آمریکایی که با عنوان "آینده تاریک اسرائیل" منتشر شده است، را برای خوانندگان عزیز بازگو کنم.
جاناتان کوک همان مولف کتاب مشهور "خون و دین" است که سال گذشته منتشر شد و محور آن بررسی سیاست های رژیم صهیونیستی از زمان شکست مذاکرات کمپ دیوید 2 بود.
این نویسنده آمریکایی در مقاله خود پیش بینی می کند که شمار فلسطینیان بر تعداد یهودیان فزونی یابد و رژیم صهیونیستی برای مقابله با این مسئله، سیاست های نژادپرستانه اتخاذ کند و اقلیت یهودی به آزار و سرکوب اکثریت فلسطینی اقدام ورزد و به دنبال آن، دولت عبری به سرنوشتی مشابه سرنوشت دولت نژادپرست آفریقای جنوبی (آپارتاید) دچار شود.
شایان ذکر است که این نویسنده آمریکایی از حامیان "اسرائیل" و همان فردی است که طرح ایجاد دیوار حائل را ارائه کرد. او در کتاب "خون و دین" خود مجموعه ای از پیشنهادها را عنوان ساخت که از آن جمله می توان به تاسیس یک دولت فلسطینی اشاره کرد که از چند منطقه جدا از هم تشکیل می شود ؛ ضمنا این تفکک و جدایی مناطق به خاطر آن است که فلسطینیان نتوانند قدرت و توان خود را برای مقابله با ارتش رژیم اشغالگر قدس جمع کنند ؛ ارتشی که در هر لحظه دلخواه می تواند برای سرکوب مقاومت وارد عمل شود. از دیگر مسائل مطرح شده در کتاب جاناتان کوک می توان به اتخاذ تدابیر شدید برای جلوگیری از ازدواج فلسطینیان مقیم مناطق اشغالی با ساکنان کرانه باختری و نوار غزه اشاره کرد.
پاکسازی نژادی
نویسنده آمریکایی مذکور می گوید که انتظار تحقق سریع و فوری پیش بینی هایش در مورد "اسرائیل" را ندارد و می افزاید:

به پیشنهادهای جاناتان کوک باز می گردیم. این پیشنهادها در واقع از رویکرد کلی جامعه صهیونیستی حکایت دارد که نمود آن را می توان در نظرسنجی هایی جستجو کرد که در آنها دو سوم صهیونیست ها، از کوچ دسته جمعی فلسطینیان ـ خواه به اجبار باشد و خواه از سر اختیار ـ حمایت می کنند.
نژادپرستی بی حد و مرز
آخرین نظرسنجی هایی که از صهیونیست ها به عمل آمد، نشان از آن داشت که شاخص حس نژادپرستی افزایش یافته است ؛ به گونه ای 68 درصد از یهودیان اعلام کردند تمایلی به زندگی در کنار شهروندان فلسطینی ساکن اراضی اشغالی 48 ندارند. ضمنا 46 درصد از افراد نیز اعلام کردند که نمی خواهند هیچ عربی را در مناطق اشغالی ببینند.
گفتنی است نظرسنجی هفته اخیر که با حضور جوانان صهیونیست برگزار شد، نشان می داد حس نژادپرستی در میان جوانانی که حس کینه و تنفر نسبت به عرب ها داشتند، تقویت شده و امروز جوان یهودی تبدیل به یک نژادپرست ضد عرب افراطی مبدل گشته است.
لیبرمن در واقع بر موج نژادپرستی رو به رشد در جامعه صهیونیستی سوار شده است و بیشتر وزرای صهیونیست امروز نگاهی مشابه لیبرمن به آینده دارند.
جاناتان کوک بر این باور است که بسیاری از مشخصه ها بیانگر آن است که دولت اولمرت دست به اجرای سیاست های لیبرمن خواهد زد که از جمله این مشخصه ها باید به اقدام ارتش رژیم اشغالگر قدس در تخریب خانه های بدویان فلسطینی برای اجبار 70 هزار تن از آنان به کوچ از مناطق مسکونی شان اشاره کرد.
از دیگر مشخصه های اجرای سیاست های لیبرمن می توان به مسئله قانون حمایت و وابستگی نسبت به دولت یهودی اشاره کرد. بر اساس قانون مذکور که بستر برای اجرای آن در حال آماده شدن می باشد، فردی به عنوان شهروند "اسرائیلی" محسوب می شود که از دولت یهودی حمایت کند و هر فردی که دست به اقدامی بر خلاف این اصل می زند، حق اقامت در مناطق اشغالی را ندارد که این مسئله باعث می شود تا صفت لیبرال بودن که همیشه دولت یهودی سنگ آن را به سینه می زند، از این دولت حذف شود و این همان چیزی بود که لیبرمن در دیدار اخیر خود از واشنگتن بیان داشت و به رهبران یهودی آمریکا گفت: "هر کس که یهودیت دولت عبری و صهیونیست بودن آن را نپذیرد، نمی تواند به عنوان شهروند در جامعه ما تلقی شود."
در طرح قانون پذیرش شهروندی به شرط حمایت از دولت یهودی، مظاهری به عنوان خصومت با دولت نیز ذکر شده است که یکی از آنها مربوط به سفر به یکی از کشورهای مخالف "اسرائیل" است که می تواند هر کشور عربی مشمول این قاعده شود و به تبع آن شمار زیادی از عرب های 48 را نیز در چارچوب این قاعده به عنوان یک شهروند حامی دولت یهودی به شمار نروند و از مناطق اشغالی طرد شوند.
بیرون راندن عرب های ساکن کرانه باختری
مسئله به این حد نیز خاتمه نمی یابد و مشخصه های مختلف حکایت از آن دارد که اقدامات مربوط به اخراج، کوچ اجباری افراد و تبعید شامل عرب های ساکن کرانه باختری نیز می شود.
"ایوی ایتمان"، وزیر کابینه در دولت رژیم اشغالگر قدس می گوید: اکثریت قاطبه عرب های ساکن کرانه باختری باید کوچانده شوند.
نویسنده کتاب "خون و دین" پیش بینی می کند که بعد از پایان ساخت "دیوار حائل"، رژیم صهیونیستی دست به اجرای قانون حمایت و سرسپردگی نسبت به دولت عبری را به اجرا در خواهد آورد و به تبع آن، می تواند هر فلسطینی را از سفر به کرانه باختری باز دارد و یا اینکه او را از حق شهروندی محروم سازد که به دنبال این مسئله، هر گونه ارتباط میان فلسطینیان قطع می شود.
مقاله جاناتان کوک بدون تکمیل پیش بینی هایش پایان می یابد، بدون اینکه توضیح دهد که چرا آینده "اسرائیل" را تاریک می بیند؟
بنده تصمیم گرفتم که مقاله این نویسنده آمریکایی را تکمیل کنم و سوال بی جوابش را پاسخ دهم و برای خوانندگان بگویم که آینده "اسرائیل" بسیار تاریک تر از آنی است که جاناتان کوک تصور می کند.
رژیم اشغالگر قدس با مسئله افزایش جمعیت فلسطینیان رو به رو می شود و به همین خاطر احساس خطر می کند. افزایش جمعیت فلسطینیان ـ علی رغم وجود تمامی دسیسه ها ـ اتفاق می افتد.
با وقوع این پدیده، حس نژادپرستی جامعه یهودی بیشتر می شود و این احساسات باعث می گردد تا دولت شان را برای اجرای سیاست های پاکسازی نژادی آماده کنند.
همان طور که می دانید نژادپرستی ـ در طول تاریخ ـ یکی از عوامل فروپاشی دولت ها و تمدن ها بوده است و باعث می شود تا دولت ها از درون فرو پاشند.
بی تردید، رژیم اشغالگر قدس به رهبری لیبرمن دست به کوچ اجباری و گسترده فلسطینیان دست خواهد زد و برای این منظور خانه ها و اراضی کشاورزی شان را تخریب خواهد کرد.
سیاست پاکسازی نژادی، کوچ اجباری و تبعیدی که "اسرائیل" طی سال های آتی اتخاذ خواهد کرد، هر گونه احتمال برقراری صلح را از بین خواهد برد و ضربه ای سنگین و دردناک برای عرب هایی خواهد بود که صلح را یک گزینه استراتژیک می دانند.
سیاست پاکسازی نژادی باعث می شود که گزینه مقاومت به تنها گزینه برای ملت فلسطین بدل شود و در نهایت، به شعله ور شدن انتفاضه ملت علیه صهیونیست ها بیانجامد که این مسئله نیز در نوع خود به معنای افزایش نفوذ جنبش های مقاومت فلسطینی همچون حماس و جهاد خواهد بود.
ملت فلسطین بارها هدف کشتار قرار گرفته ؛ ولی این تجربه را از تاریخ فرا گرفته است که اگر بر روی زمین خود بمیرد و جان خود را در راه دفاع از خون شهدا و مقابله با نژادپرستی های رژیم اشغالگر قدس فدا کند، این مسئله باعث همبستگی بیشتر ملت فلسطین و ابتکارات جدیدتر آن در زمینه مقاومت و همچنین اصرار بیشترش بر آزادسازی سرزمین اشغال شده می شود. از این رو، باید گفت که در مقابل سیاست های نژادپرستانه دولت اشغالگر قدس، مقاومت روند شدیدتری به خود خواهد گرفت و شیوه های جدیدی ابداع و با استقبال و حمایت گسترده ملت فلسطین و امت اسلامی رو به رو خواهد شد.
تحولی که به تغییری بنیادین در وضعیت کنونی می شود، همان پیروزی مقاومت ملت عراق و شکست آمریکایی ها است. ضمنا در تحقق این امر، مسئله زمان مطرح است.
امروز افکار عمومی کشور آمریکا مخالف حضور نظامی این کشور در عراق است. ملت آمریکا، کاخ سفید را مجبور می کند که طی دو سال آینده نیروهایش را از عراق بیرون بکشد.
تمامی مسائلی که ذکر شد، مطمئنا به فروپاشی نظام های عربی وابسته به آمریکا ـ حامی رژیم اشغالگر قدس ـ می شود که نتیجه نهایی آن انتفاضه گسترده عربی خواهد بود که با هدف دست یابی به استقلال کامل و آزادی فلسطین صورت می گیرد و در این وقت است که رژیم صهیونیستی خود را در یک محیط عربی و اسلامی می یابد و در آن با یک موج جمعیتی رو به رو هستیم که دسیسه های آمریکا نیز نمی تواند جلوی آن را بگیرد.
به دنبال وقوع مسئله پیشین، "اسرائیل" از سوی محیط عربی و اسلامی خود، با یک محاصره شدید رو به رو می شوند، به سان همان چیزی را که آمریکا، رژیم اشغالگر قدس، نظام های غربی و عربی علیه ملت فلسطین اجرا کرد. یهودیان تاب تحمل گرسنگی و تحریم را ندارند و به همین خاطر، نمی توانند ـ به سان ملت فلسطین ـ مقاومت کنند و از این رو، تنها راهکار مناسب برای آنها مهاجرت مجدد به آمریکا و اروپا است.
طرح رژیم اشغالگر قدس مبتنی بر کوچ اجباری، تبعید و به راه انداختن سیاست نسل کشی علیه فلسطینیان است ؛ ولی این بنای سست بر روی صاحبانش خراب می شود و در این جا است که یهودیان خود را با یک واقعیت جدید رو به رو می بییند که متفاوت از آن واقعیتی می باشد که ساخته ذهن افراطی های یهودی ضد بشر است. از مهم ترین ویژگی های این واقعیت جدید آن است که امت اسلامی به پا خواهد خواست و عراق و فلسطین را آزاد خواهد کرد ؛ ضمن آنکه آمریکا نیز مجبور به فرار از منطقه است و به دنبال آن نیز یهودیان این کار را خواهند کرد.
در این واقعیت جدید، وضعیت فلسطین به این صورت است که فلسطینیان در سرزمین خود باقی خواهند ماند، از آن دفاع خواهند کرد و بر روی آن خواهند مرد. یهودیان نیز هیچ چاره ای جز خروج ندارند، چرا که آنها دزدانی هستند که سرزمین فلسطین به هیچ وجه آنها را به رسمیت نمی شناسد و آنها نیز هیچ ارتباطی با این آب و خاک ندارند.
تداوم بقای یهودیان در سرزمین فلسطین در پیوند با طاغوت آمریکا و استبداد کشورهای عربی است. دیگر زمان آن فرا رسیده است که طاغوت آمریکایی دم خود را بر روی دوشش گذاشته و شکست خورده و مهزوم از منطقه خارج شود و حاکمان مستبد عرب نیز با وضعیتی مشابه آمریکا روبرو خواهند شد و در این جاست که "اسرائیل" سقوط خواهد کرد و صهیونیستها با آن گردن های کلفت و پوست های نازک خود هیچ راهی جز فرار ندارند.

سران صهیونیسم جهانی عزم جدی بر نابودی هر عقیده ای دارند ، آنان تمامی اصول و تئوریها را بهم می ریزند ، نظامها و حاکمیت ها را لرزان می سازند ، خانواده ها را ویران و نقش مدیریتی پدرها و مادرها را لگدمال می کنند .
آنان تصمیم گرفته اند که به هیچ کس اجازه اظهار وجود ندهند ، رسما اعلام می کنند همه باید تحت اداره یهود باشند ، همه باید به شنیدن صدای آنان عادت کنند . همه چیز را آنگونه که خود می پسندند ، می خواهند .
جوانان را در دنیایی از خیالات و اوهام شاعرانه گرفتار می سازند و به وقت استیصال و سر خوردگی لحظه ای که جوان به هر چیزی چنگ می زند تا خود را از مهلکه نجات دهد ، مذهب جعلی ای که سران یهودی از پیش طراحی کرده اند در اختیار او می گزارند .
بر این اساس می گوییم :
1. شیطان پرستی مذهبی است ساختگی که توسط سران یهودی ای که مدیریت افکار و اندیشه ها را در انحصار خود می پندارند بوجود آمده است .
یهود با صرف مبالغ هنگفت و با خدمت گرفتن هنرپیشگان ، خوانندگان ، نوازندگان ، انتشار سی دی های آموزشی ، مجلات ، روزنامه ها و کاباره ها ... در صدد پر کردن خلاء روحی و معنوی جوانان
غرب و به تبع جوانان شرق برآمده است .
تا جایی که بگفته رئیس بیمارستان نوجوانان نیویورک ، شیطان پرستی یکی از شایع ترین تهدیداتی است که در مقابل بچه های امروز قرار گرفته است .
پر واضح است وقتی کلیسا نتواند در مقابل خواسته های معنوی جوانان الگوی مناسبی ارائه دهد ، آنانی که خود را گرگ می خوانند هدایت گله های گوسفند را بعهده خواهند گرفت .
و کیست که متوجه استخوانهای شکسته کلیسا نشده باشد .
رئیس بخش تحقیقات سری پلیس ایالات متحده می گوید : می توانید مرگ را در بیشتر کلیسا ها لمس کنید ، چیزی برای ادامه حیات وجود ندارد .
2.شیطان پرستی دنیایی را ترسیم می کند که هیچ روزنه امیدی برای آن متصور نیست . به همین جهت شیطان پرستی را جهان تاریک نیز میگویند.
3.شیطان پرستی آنگونه که خود می گوید حقیقتی را جستجو می کند که در این جهان یافت نمی شود . خود کشی که از موارد رایج این آیین است ، توجیهی اینگونه دارد : اگر بپرسی چرا خودت را می کشی ؟ می گوید می خواهم به حقیقت برسم و حقیقت در این دنیا به دست نمی آید .
پیامبر عزیز اسلام (ص) عبارتی دارد که می فرمایند : در آخر الزمان ، دنباله روها از نابخردان پیروی می کنند .
مذهب سازان عصر جدید بسیار زیرک هستند . آنان به این حقیقت رسیده اند که همیشه گروهی در دنیا وجود دارند که از هیچ گونه استقلال فکری برخوردار نیستند و متاسفانه این گروه کمتر به خردمندان تمایل دارند ، بلکه میل بیشترشان به کسانی است که هوی و هوس را سر لوحه کار خود قرار داده اند . پروتکل های دانشوران یهود به صراحت به تربیت و آموزش افراد اشاره دارد ، می گوید : تا زمانی که افراد جوامع مختلف مطابق الگو و انگاره های تربیتی ما دوباره تربیت نشوند ، نمی توانیم برنامه هایمان را در این گونه جوامع مطابق با روشی کلی و یکسان پیاده کنیم . اما اگر برنامه ها را محتاطانه و توام با آموزش آغاز کنیم می توانیم در کمتر از یک دهه منش و خلق و خوی سر سخت ترین افراد را تغییر داده و آنها را مانند افرادی که از پیش مطیع ساخته ایم به زیر سلطه خویش در آوریم .
4. به شیطان پرست تفهیم می کنند که دنیای شیطان پرستی زندگی در میان لجن است و هیچ وقت نمی شود در لجن زندگی کرد و به لجن آلوده نشد و هیچ چاره ای برای پاک شدن نیست جر مردن و رهایی از این دنیا .
5. به شیطان پرست می فهمانند زندگی در این دنیا بر پایه دروغ است و همه باورهای مردم بر پایه همین دروغ شکل گرفته است ، همه عادت کرده اند دروغ بگویند ، لذا اگر حرف راست هم بزنید کسی آن را باور نمی کند .
6. شیطان پرستی آیینی است که همه چیز را منفی ارائه می دهد . آدم شیطان پرست عمر شب را بلند می داند . او حتی خورشید را مانع از تابش نور می پندارد . آنان همه چیز را منفی می خواهند ، اگر به باغ سیب بروند همه سیب ها را کال می بینند و اگر به تئاتر بروند همه بازیگر ها را لال می پندارند. به شیطان پرست می گویند چشمهایت را باز کن ، فقط ببین . مغزت را ببند ، فکر نکن . نقش تو ، نقش تماشا چی تئاتر در این دنیاست .
آدم وقتی در دام ابلیس هایی که طراح و مدیران اجرایی احکام شیطان پرستی اند قرار می گیرد ، به مثابه مواد خامی خواهد بود که هر شکلی را اراده کنند ، از او می سازند.
پروتکلهای دانشوران صهیونیسم جهت دادن به فکر و اندیشه مردم غیر یهودی را به کمک سخن پردازی و تئوریهای وسوسه انگیز ، کار متخصصان و مدیران یهودی می داند.
آنان آنچنان به تبدیل آدمها می پردازند که بسیاری از افراد از اینکه موجود دیگری شده اند که خودشان نیستند ، خبر دار نمی شوند.
حتی آنانی که فکر می کنند مدیر و طراح و برنامه ریز حداقل بخشی از شیطان پرستها هستند ، تنها عاملی ناچیز و بی مقدارند که کورکورانه در خدمت ابلیس بزرگ قرار گرفته اند.
7. راهی که برای شیطان پرست ترسیم می کنند معجونی است که هر آدم گرفتاری را به وحشی گری و نفرت سوق می دهد. اولا راه نیست ، کوره راه است. مسیری است که به هیچ جا راه ندارد. بن بست است. رسما اعلام می کنند ما به مقصد نمی رسیم. برای شیطان پرست تفهیم می کنند جاده ای که در آن قرار دارد پر از خط کشی های در هم و بر هم است. و او در یافتن راه خروج تا سر حد جنون و دیوانگی پیش می رود و سر انجام مطمئن می شود راه بازگشتی وجود ندارد.
8. احیاء اخلاق مصیبت بار قوم لوط امروز از طریق گروههای شیطان پرست و وابسطه به آن ترویج می شود. پیشرفت هم جنس خواهی باور کردنی نیست. حمایت مقامات ارشد کلیسای انگلیس ، پارلمان اتحادیه اروپایی ، انجمن اطلاعات جنسی و انجمن آموزش و پرورش ایالات متحده ... ننگ آور است.
امروز دیگر صلیب های وارونه ، ستاره پنج پر ، خفاش ، صورتهای نقاشی شده ، ماسک های حیوانات درنده ی شاخ دار ، برهنه پوشی ... تنها نشانه ها و سمبل های شیطان پرستی نیست. عمده ترین نشانه شیطان پرستی را در تجاوز و قتل به ویژه در تجاوز به کودکان و نوجوانان به همراه قتل آنان باید دید. مدتی پیش روزنامه های آمریکا نوشتند جمعی شیطان پرست دستگیر شدند که نوجوانان و حتی کودکان را وحشیانه مورد تجاوز قرار داده و با ساتور تکه تکه می کرده اند. استفاده افراطی از مشروبات الکلی ، مواد مخدر ، قرص های روان گردان و انرژی زا ، استفاده و استعمال آلات مصنوعی ، خوردن و آشامیدن ادرار و مدفوع ... معجونی از بیماری های روحی ، روانی و جسمی بخصوص بیماری های عفونی و ایدز را برای شیطان پرست ها به ارمغان آورده است. ایدز شایع ترین بیماری نزد شیطان پرستان است. و 75 در صد عامل آلودگی شش هزار نفری که روزانه مبتلا به این درد بی درمان می شوند انتقال از طریق تماس جنسی است.
9. توصیه ای که شیطان پرست ها ناگزیر به انجام آنند. شنیدن آهنگ های تند همراه با خشونت است. که وحشت و نفرت را با خود دارد. آنان موظفند همیشه خشم و نفرت خود را نسبت به مسیح و سایر مقدسات اعلام کنند. خود را بی خانمانی بیابانگرد بپندارند که از عشق و محبت متنفرند. آنان خوانندگان بسیار خشنی ، که در صدایشان می توان غرش حیوانات وحشی را شنید ، سمبل قدرت شیطان پرستی می دانند. که کمبود و نیاز خود را با خشونت زیاد رفع می کنند. اهانت به ادیان به عنوان آزادی بیان در تصنیف های خوانندگان شیطان پرست ترویج و تبلیغ می شود. اکنون موسیقی بی ریشه جاز که از موسیقی Yidish یهودیان گرفته شده در همه زوایای ذهن جوان آمریکایی و ... رخنه کرده ، به طوری که مایکل جکسون یهودی را از تمام مقدسین کلیسا بر تر می دانند. روزی گروه بیتل ها از سر مزاح اعلام کرده بود که از خدا نیز معروف تر است و امروز گروه های موسیقی شیطان پرست عملا پرچم جنگ با خدا را بر افراشته اند.
10. دوست جوان من بداند:
بنیانگزار فرقه شیطان پرستی یک یهودی از خاندان لوی به نام آنتوان لوی است و در کلیسای شیطان آنتوان لوی ، مناسک جنسی جایگاه خاصی دارد. همان رقص ها و کار های جنسی که به وسیله فرانکسیست ها ، به طور مخفی انجام می شد ، امروز از طریق گروه های شیطان پرست مثل متالیکا در سطح عموم رواج داده می شود.
صنعت سکس و بازرگانی تن که در ردیف سود آورترین تجارت های جهان است به همراه صنایع مشروب سازی ، قاچاق مواد مخدر ، قمار و صنعت سینما در انحصار یهود است.
شبکه وسیعی از کلوبهای شبانه و فاحشه خانه ها توسط ویلیام ساموئل رزنبرگ ، مشهور به بیلی رز ، که از یهودیان مهاجر به آمریکا است ، تاسیس شد.
غول صنایع مشروب سازی ، یهودی مهاجر ، ساموئل برنفمن است. که امروزه دفتر مرکزی کمپانی مشروبات الکلی برونفمن ها ، به نام سیگرام در نیویورک است و در 120 کشور جهان شعبه دارد و فروش سالانه آن بیش از یک میلیارد دلار است.
سلطان دنیای پنهان شخصی است یهودی ، به نام روچیلد ، که بزرگترین امپراطوری قمار را در ایالات متحده ایجاد کرد او در قاچاق مشروبات الکلی و مواد مخدر ، سرمایه گزاری عظیمی نمود.
اولین فیلم تاریخ سینما که در آن حریم اخلاق شکسته شد ، ماه آبی است نام دارد که توسط یک یهودی به نام اتوپرمینگر بسال 1953 کارگردانی شد و برای اولین بار واژه هایی مانند ، آبستن و باکره را بکاربرد.
سه سال بعد همین کارگردان یهودی فیلم مردی با دست های طلایی را عرضه کرد و یک تابوی اخلاقی دیگر را شکست. او برای اولین بار به نمایش اعتیاد به هرویین پرداخت.
پرمینگر در فیلم بعدی اش که در سال 1959 ساخته شد برای نخستین مرتبه ، صحنه تجاوز جنسی را به نمایش درآورد.
انسانیت زدایی ، هدف اصلی همه فیلم های این کارگردان یهودی بوده است.
و اینک شیطان پرستی با اسطوره سازی و با ارائه مطالب گمراه کننده و پورنوگرافیک سعی در تحقیر جوانان و برده داری نوین دارد.

منبع: Scientific - Research Quarterly on Psychological Operations

حقوق اجتماعی:
در این قسمت سعی خواهیم کرد با بررسی مقولات مهمی همچون حقوق مدنی،حقوق بشر و حقوق اقلیتها،سیمای حقوقی جامعه اسرائیل را ترسیم کنیم.
قبل از هر چیز تذکر این نکته ضروری است که اسرائیل دارای یک قانون اساسی مکتوب نمی باشد و این خود معلول عوامل متعددی است که در درون تاریخ اجتماعی اسرائیل بتدریج رشد و نمو یافته است.
پس از تذکر نکته فوق،اکنون جای دارد تا به بررسی امنیت حقوقی شهروندان و گروههای اقلیت در اسرائیل بپردازیم.

1.حقوق بشر
«در سرزمین های اشغالی هیچ نوع استمدادی برای ستمدیدگان وجود ندارد.»(ایسرائیل شاهاک)
دکتر ایسرائیل شاهاک در مقالات و سخنرانیهای متعدد خود انگشت بر روی نقض حقوق بشر در اسرائیل گذاشته و موارد فراوانی را به عنوان شاهد آورده است که متصدیان را از ارائه هرگونه پاسخی عاجز می سازد.وی در بیان وضعیت سازمان حقوق بشر که در سال 1935تشکیل شد،ضمن شکایت از معضلات مالی-قانونی،اظهار می دارد که «سرجنبانان امور دولتی»با این سازمان سر خصومت دارند و لذا سازمان حقوق بشر برای کسانی که حقوق آنها نقض شده کار مهمی بجز نگارش شکایت نامه یا خطابه دفاعی نمی تواند انجام دهد.ایجاد محلات خاص گروههای ویژه،دستگیری و شکنجه افراد،اعدام و یا مردن زندانیان در زیر شکنجه و...همه از اعمالی هستند که در جامعه اسرائیل می توان برای انها موارد متعددی را نشان داد.
برای درک این وضعیت باید به ایدئولوژی بنیانگذاران اسرائیل پیرامون نژاد یهودی در مقابل نژاد عربی،نفی وجود یک قانون اساسی مکتوب و نزاع موجود بین اعراب و نظامیان اسرائیلی مراجعه کرد تا روشن شود که مباحث مربوط به «حقوق بشر»از چندان ارج و قیمتی برخوردار نمی باشد.
«کوحای شمش»در همین ارتباط حکومت اسرائیل را حکومتی دیکتاتور مسلک خطاب می کند که نسبت به حقوق موضوعه بشری از خود تعهدی نشان نمی دهد و این پدیده کاملا غیر قابل توجیه می باسد چرا که مطابق با عناصر فرهنگی موجود در ساختار جامعه اسرائیلی که وامدار فرهنگی غربی است،فرض بر این است که حقوق بشر باید مورد قبول نظام سیاسی اسرائیل باشد و گرنه دیگر نمی توان آن را در جمع دولتهای دموکراتیک قرار داد.

2.حقوق مدنی:
تا قبل از تشکیل اسرائیل،نخبگان سیاسی یهودی در فلسطین خواستهای جمعی را بر تمایلات و نیازهای فردی ارجحیت می بخشیدند و لذا مشاهده می شود تمام توجه صاحبنظران به تبیین و تشریح مسایل مربوط به حکومت اسرائیل می باشد و از حقوق مدنی افراد کمتر سخن به میان می آید.در چنین جوی،افزایش تعداد مهاجران و سرکوب مخالفت ها مد نظر سران اسرائیلی قرار می گیرد و کسی را امکان طرح مسائل حقوقی دست نمی دهد.این بحث هنوز هم در زیر سلطه مسائل سیاسی در جامعه اسرائیل قرار دارد و به سر منزل مشخصی راه نیافته است و همچنان هاله ای از ابهام پیرامون این حقوق وجود دارد.
در ادامه به بررسی مهمترین این حقوق می پردازیم.
اول.آزادی مذهبی 
«مذهب»و رابطه آن با «حکومت»از جمله مهمترین موضوعاتی بوده که ذهن بنیانگذاران جامعه اسرائیل را به خود معطوف داشته است.عدم دستیابی به موقعیتی مشخص در زمینه اصل آزادی مذهب که در اعلامیه استقلال اسرائیل در کنار مفاهیم دیگری همانند رعایت احکام وجدانی و اعطای حقوق اجتماعی آمده است،این اصل را دچار نوعی ابهام کرده است.نتیجه آنکه اگر چه عملا مذهب در امر سامان دهی جامعه اسرائیل دارای نقش بوده است،با این حال مشاهده می شود که حکومت اسرائیل حکومتی سکولار است و سیاستمداران در پی دفاع از ارزشهای سکولاریستی می باشند.
دوم.آزادی در ایجاد تشکیلات و برپائی اجتماعات
متعاقب تشکیل اسرائیل به خاطر پتانسیل بالای این جامعه در جهت ایجاد منازعه و تعارضات داخلی، ضوابط حقوقی به گونه ای شکل داده می شود تا امور داخلی تحت کنترل حکومت قرار داشته باشد.مسئله تشکیل مجامع و اجتماعات تازه نیز از اصل کلی فوق مستثنی نیست.
اگر چه مباحث مربوط به این حقوق در پارلمان اسرائیل وقت زیادی برد و حتی بر روی پاره ای از بندهای آن از اصلاحاتی نیز به عمل آمد،لیکن روح کلی قانون تغییر نکرد و همچنان شاهد وجود محدودیتهای قانونی در پیش پای مجامع-بویژه عربی-هستیم.در یک جمعبندی کلی اینگونه می توان اظهار کرد که مسئله اجتماعات و ایجاد انجمنهای مختلف در ارتباط نزدیکی با مسئله امنیتی در جامعه اسرائیل می باشد و محدودیتهای آن بر آزادیهایش غلبه دارد.
سوم.آزادی اعتراض
وضعیت حقوقی این آزادی متشکل از دو مولفه است.یکی آنکه برای انجام هرگونه اعتراضی باید ابتدا اجازه گرفت و دیگر آنکه هرکس اقدام به عمل غیر قانونی کند و گناهکار شناخته شود باید مجازات شود.از جمله موارد کسب اجازه مربوط به تعداد معترضین و چگونگی اعتراض و مکان اقامه اعتراض می باشد.در ضمن استفاده از مجوز مشکلات و قوانین خاص خود را دارد که بررسی آنها در این مقال نمی گنجد.
وجود چنین معضلاتی در راه استفاده از این حق مدنی است که «موشه شاهال»یکی از اعضای مجلس وابسته به اعتراضات را مورد نقد قرار می دهد.وی جهت تدارک حق اعتراض،ایجاد یک موسسه جدید را پیشنهاد می کند که به جای اداره پلیس عمل کند و بدین ترتیب بخشی از ایرادات مربوط برطرف شود. علی رغم طرح این دیدگاه و رواج آن در میان متفکران جامعه علمی و صاحبنظران امور اجرائی،با دخالت مقامات عالیرتبه کشوری همچون وزیر کشور،این گفتگوها متوقف و عملا همان وضعیت سابق استمرار یافت.
چهارم.آزادی مطبوعات
اسرائیل را می توان در میان حکومتهایی که سبک و سیاقی غربی را پیشه خود ساخته اند،از جمله معدود جوامعی دانست که در آن انتشار روزنامه موکول به اخذ اجازه رسمی از حکومت می باشد.روابط موجود میان حکومت  و مطبوعات در اسرائیل مبتنی بر مجموعه ای از قوانین و مقررات است که در کل منجر به سلطه حکومت بر این نشریات می شود.
با تاسیس حکومت اسرائیل و ضرورت بیش از حد مسائل امنیتی،ترس زمامداران نسبت به انحراف از میثاق سیاسی اسرائیل توسط مطبوعات بیشتر می شود و در نتیجه قدرت قانونی در جهت منع مطبوعات فزونی می یابد.مورد مشخص این گرایش،روزنامه «کول هآم»به معنای صدای مردم می باشد که از سوی مسئولان وقت به خاطر درج مقالات انتقادی،اجازه انتشارش برای مدتی لغو گردید.

3.حقوق اقلیتها
با نظر به تلاشهای به عمل آمده از سوی اسرائیل در زمینه بهبود و ضعیت کلی جامعه،جمعی از اتباع یهودی اسرائیل مدعی اند که از سال 1948به بعد وضعیت اعراب و حقوق ایشان در کلیه زمینه ها روبه بهبودی است.انجام یکسری فعالیتهای حزبی در اسرائیل از سوی اعراب که قائدتا از سوی این گروه حمل بر دموکراتیک بودن فضای این جامعه می شود نمونه این بهبود تلقی می شود اما با نفوذ به مقاصد موجود در ورای این ظاهر مشاهده می شود نوعی سودجوئی و بهره وری سیاسی در اینجا حاکم می باشد. فعالیت سیاسی اعراب بیشتر متاثر از تحرکات منفعت طلبانه احزاب اسرائیلی بوده و در مسیر واقعی خود قرار نداشته است.در این میان مثلا اگر نمونه ای همانند «الارض»در این بستر نامناسب سربلند کند سریعا در پیچ و خم های قانونی- اجرائی گرفتار آمده و از معادلات سیاسی حذف می شود.
با توجه به ملاحظات فوق معلوم می شود که مسئله حقوق اجتماعی اعراب در درجه دوم اهمیت برای حاکمان اسرائیل قرار دارد و مواجهه آنها با این مسئله جنبه سودانگارانه دارد.
در بخش بعدی از این مباحث،به بررسی مسئله نژاد پرستی افراطی در جامعه اسرائیل خواهیم پرداخت.
ادامه دارد...

پس از بررسی مسائل و معضلات مربوط به هویت سیاسی در اسرائیل قصد داریم در این بخش به موضوع ماهیت اجتماعی اسرائیل نظری داشته باشیم.
ماهیت اجتماعی
از منظر جامعه شناختی،جامعه اسرائیل در درون خود فرایندهای متناقضی را جای داده است که رفع آنها به سادگی میسر نیست.اسرائیل اساسا پدیده ای به حساب می آید که با استعانت از عناصر فرهنگ غربی  تکون و رشد یافته و این به خاطر مشکل هویتی است که سابق بدان اشاره کردیم.لذا فراتر از آنکه یهودی بودن آن،دولت اسرائیل را نزد اعراب ماهیتی بیگانه و غیر آشنا جلوه می دهد،وجود این جوهره غربی نیز مضاف بر علت شده و این حالت بیگانگی را تشدید می کند.«ریچ» و «کیوال» در شرح این معضل بیان کرده اند که جامعه اسرائیل در یک دوگانگی خیلی شدید قرار دارد.از یک سو متعلق به فرهنگ غربی است و جوهره فرهنگ غربی در درون مسائل اقتصادی و سیاسی آن جریان دارد و از سوی دیگر در بستر جغرافیائی و جمعیتی ای قرار گرفته که با این جوهره در تعارض است.با رجوع به امواج مختلف مهاجرتی به فلسطین معلوم می شود که مهاجران اولیه با هجرت از غرب و ورود به فلسطین اندک اندک بنیان شیوف را بر پایه نگرشهای غربی استوار می سازند و در درون این ساختار است که سازمانها،احزاب،اتحادیه ها و دیگر تشکیلات سیاسی – اجتماعی نضج می گیرند.همین سیستم متعاقبا قوت یافته و مهاجران بعدی موظف به تبعیت از آن می گردند.
این حقیقت تاریخی بیانگر ماهیت غربی جامعه اسرائیل می باشد که با نگاه به هر گوشه از این پدیده سیاسی می توان شاهدی برای صحت آن یافت.به عنوان مثال،اساسا صهیونیسم با اتخاذ سیاسی مبتنی بر تبعیت از سیاستهای کلان دول قدرتمندی همچون آمریکا و انگلیس موفق می شود تا دولتی را در اسرائیل تاسیس کند.لذا با رجوع به عوامل به کار گرفته شده در این حوزه می توان به خوبی نحوه حضور فرهنگ و سیاست غربی را در عرصه دولت سازی اسرائیل مشاهده کرد.عواملی از قبیل:
_ استفاده از اشتراک هدف موجود بین صهیونیسم و دول اروپائی و ایالات متحده آمریکا در مبارزه با نازیسم.
_ استفاده از نفوذ و سلطه انگلیس،دول اروپائی و آمریکا در خاورمیانه ی عربی.
_ استفاده از وحدت و یگانگی عناصر فرهنگی- سیاسی صهیونیسم با عناصر متعلق به فرهنگی اروپائی،آمریکائی که تماما در کنار تلاشهای دیگری _ همانند عوامل نژادی و تاریخی و ..._به کار گرفته می شوند تا دولت اسرائیل امکان ظهور بیابد.
بدین ترتیب ملاحضه می شود که جامعه اسرائیل از بدو تولد تاکنون دچار نوعی تناقض در درون خود بوده که با گذر زمان شکل حادتری به خود یافته است.بدین صورت که گستره این معضل از سطح داخلی و روابط فیمابین اعراب فراتر رفته و به سطح بین المللی رسیده است.
مطابق این دیدگاه،جایگاه بین المللی اسرائیل مورد سوال قرار گرفته و معلوم نیست که اسرائیل به چه جهانی تعلق دارد جهان اول،دوم و یا سوم؟اساسا وجود عناصر غربی در این جامعه اگر چه توان پیشرفت را به آن داده اما بستر جغرافیائی این رشد با بستر غربی متفاوت است و این هماهنگی نوعی سردرگمی را در مقام پاسخ به سوال فوق منجر شده است.
«علی اصغر حاج سید جوادی»با تفطن نسبت به همین مشکل اجتماعی است که دولت و قدرت سیاسی اسرائیل را مورد نقد و کاوش قرار داده و اظهار می دارد:«موقعیت جغرافیائی» به عنوان بستر فعالیت دو عنصر قدرت سیاسی جامعه اسرائیل – یعنی پایه نژادی و مذهبی و پایه مربوط به فرهنگ غربی- اساسا هرگز مناسب نیست.بقای رژیم در گرو تخفیف تعارضات موجود بین دو پایه فوق الذکر است.به عبارت ساده تر،طبقه اداره کننده یا همان بروکراتها و تکنوکراتهای یهودی در اسرائیل باید به نحوی بین تربیت مبنی بر ارزشهای غربی و اروپائی و علقه های احساسی و خانوادگی سنتی خود جمع کنند و یا اینکه یکی را به نفع دیگری اصلاح ویا رها کنند.راه حلهائی که اخذ هر کدام به نحوی در مشروعیت و حیات سیاسی نظام اجتماعی اسرائیل تاثیر خواهند گذارد.
در بخش آینده به بررسی موضوع حقوق اجتماعی در اسرائیل خواهیم پرداخت.

جمعیت یهودی

جمعیت و مسائل جمعیتی از حادترین و ریشه دارترین معضلات جامعه اسرائیل به شمار می آید که هنوز هم به نحوی دامنگیر این جامعه می باشد و در سطوح مختلف پیامدهای گوناگونی به دنبال داشته است. مطابق آمارهای موجود در نوامبر 1917،که اعلامیه بالفور صادر و منتشر می گردد،تعداد یهودیان موجود در فلسطین به56670نفر بالغ می شده یعنی جمعیتی در حدود ده درصد از کل جمعیت فلسطین. این رقم در زمانی که بریتانیا قیومیت فلسطین را عهده دار می شود(1922)به 1/11درصد و در سال 1932به 8/16درصد می رسد که رقم چشمگیری نمی باشد.بنابراین معلوم می شود که صهیونیسم در حساس ترین دوره های حیاتی خود اساسا با مشکل نداشتن جمعیت کافی روبه رو بوده است و جمعیت یهودی موجود در فلسطین از حد یک اقلیت بسیار کوچک فراتر نمی رفته است.اسرائیل برای رفع این نقیصه،سیاستهای مختلفی به کار گرفته و در نتیجه توانسته به نوعی آن را جبران کند.با این حال جمعیت فعلی اسرائیل خالی از مشکل و دارای یک انسجام کامل نیست به گونه ای که ما در یک تقسیم بندی کلان با جمعیت یهودی و جمعیت غیر یهودی مواجه می باشیم و چون در احوال همین جمعیت یهودی تامل می کنیم،در درون آن رگه هائی از اختلاف و شکافهای قومی _ نژادی متعددی مشاهده می کنیم که در ادامه به تعدادی از آنها اشاره میکنیم.

الف- ایجاد اکثریت مصنوعی

اقلیت یهودی در پی اتخاذ سیاستهای موسوم به «مهاجرت» و «کوچانیدن» از سوی سردمداران صهیونیستی،در عرض چند سال توانست به صورت «اکثریت» در جامعه اسرائیل ضاهر شود.بدیهی است که ایجاد اکثریت از این طریق امری مصنوعی تلقی شده و نه تنها راهگشای معضلی نیست که خود معضل ساز نیز می باشد.
بر پایه سرشماریهای موجود معلوم می شود که از کل جمعیت فلسطین در سال 1992 تنها 83800نفر یهودی بوده اند که این رقم در سالهای1945 و 1947(سالهای ماقبل تاسیس)به یکباره دستخوش تحولی عمده گردیده و به 544300نفر در سال 1945(از رقم کل000/810/1)و 000/608نفر در سال 1947(از رقم کل000/845/1)می رسد.

ب- مهاجرتی بودن

                  مهاجرت به فلسطین به منزله خونی است که ادامه حیات  اسراییل

                    را بیمه می کند و ضامن امنیت و آینده اسرائیل است"
                                                                                                  «دیوید بن گورین»
نظام حقوقی اسرائیل مبتنی بر اصالت«ترویج مهاجرت»می باشد به گونه ای که «گلدمایر» رسما اعلام می دارد:دولت جدید درهای خود را بر روی تمامی مهاجران یهودی که از هر نقطه ای به اینجا می آیند کاملا باز گذارده است.سرشماریهای به عمل آمده تا سال 1945مبین موفقیت این سیاست در مقام عمل می باشد که به ما نشان میدهد به طور متوسط 90درصد افزایش جمعیت یهودی اسرائیل از راه مهاجرت حاصل آمده است.
مهاجرت ریشه در سنت دینی یهودیان دارد و بدین ترتیب مهاجرت به عنوان یک سیاست عملی دارای ریشه عقیدتی در جامعه یهودی می باشد و صهیونیسم از این بستر مناسب برای تحقق آرمانهای سیاسی خود بهره می جوید.

ج-گرایشهای فرهنگی مختلف

همانگونه که ملاحضه شد جمعیت یهودی اسرائیل از رهگذر فرایند مهاجرت شکل یافته و نکته مهم آنکه این مهاجرتها به طور یکنواخت و از مراکز واحدی صورت نگرفته است،بلکه از اکثر کشورهای جهان یهودیانی به فلسطین آمدند و لذا ما با مجموعه ای از یهودیان مواجهیم که هر کدام دارای خصائص فرهنگی،اداب و رسوم و...ویژه خودشان می باشند که یادمان کشورهای اولیه محل زیست آنهاست.
علاوه بر شکافهای ملیتی باید به اختلافهای نژادی نیز اشاره کرد که در تمییز بین یهودیان موثر می باشد. به عنوان مثال،یهودیان به دو گروه عمده ی«اشکنازی» و «سپاردیون» تقسیم می شوند که همواره در طول تاریخ اسرائیل با هم اختلاف داشتند.نتیجه این اختلافها،شکل گیری جامعه ای غیر منسجم از حیث فرهنگی و پیشینه تاریخی می باشد که در چارچوب سیاسی واحدی گردهم آمده اند.تاریخ اسرائیل از زمان تاسیس تاکنون نشان داده که همیشه دستخوش تحولات حاصله در بستر جمعیتی بوده است.
«یوسی مل من» با عنایت به نتایج انتخابات 1992که منجر به کناره گیری حزب لیکود و روی کار آمدن حزب کاگر شد اضهار می دارد:گرایش سیاسی جامعه اسرائیل به چپ و راست از سال 1957تا1992 را اساسا باید در بستر مسایل جمعیتی جست و جو کرد.
برای رفع این نقیصه نظام حاکم در پی ان بوده است تا با اتخاذ سیاستهای فرهنگی،اجتماعی و اقتصادی مشخص،نسلی تازه از یهودیان را پدید آورد که بنیان اصلی حکومت اسرائیل را شکل می دهند که نتیجه اتخاذ این سیاستها همان است که مل من کارخانه ای شدن جامعه اسرائیل لقب داده و گفته است:
به نظر می رسد اینان فردگرائی و تفکر مسقل فردی را ترویج نمی نمایند بلکه... همانند یک کارخانه و خط تولید،در پی تولید یک کالای استاندارد هستند.

د- جامعه شهر محور

اکثر جمعیت اسرائیل در شهرها زندگی میکنند و در این میان می توان به سه مرکز عمده زیر اشاره کرد:
1- شهر اورشلیم که عنوان بزرگترین شهر و مرکز سیاسی اسرائیل را دارا می باشد
2- شهر تل آویو که عنوان پایتختی را به خود اختصاص داده و مرکز معاملات بانکی و اقتصادی است
3- شهر حیفا که به دلیل تمرکز صنایع دستی سومین شهر بزرگ اسرائیل می باشد.
این سه شهر در مجموع تعداد قابل ملاحظه ای از مهاجران یهودی را در خود جای داده و و به این صورت به جامعه اسرائیل نمائی«شهری»بخشیده است.نتیجه آنکه «بخش غیر شهری»علی رغم سهم بالائی که در تاسیس و استمرار حیات جامعه اسرائیل داشته،امروزه به شدت محدود شده و به روستاهائی چند منحصر می شود و علت این فرایند نیز اولا اشتغال درصد کمی از یهودیان به کشاورزی،ثانیا سوددهی و امنیت بیشتر بازرگانی نسبت به کشاورزی به دلیل نامساعد بودن اوضاع فلسطین و بحران زمین و ثالثا وجود روحیه شهرنشینی در مهجرانی که در کشورهای دیگر شهر نشین بوده اند می باشد.

و- جامعه طبقاتی

جامعه اسرائیل جامعه ایست مهاجرتی ولذا مشاهده می شود مهاجرین تازه وارد با مهاجرین قدیمی تر در نوعی تضاد و رقابت به سر می برند.توضیح آنکه مهاجرین تازه وارد از انجا که مهاجرت را برگ تازه ای از کتاب زندگی خود می پندارند،دوست دارند تا جدا از پایگاه شغلی و اجتاعی سابقشان همچون دیگر مهاجران که از پیش امده اند به مناصب عالی دست یابند.میزان بالای توقعات نوعی رقابت و تضاد را در این جامعه دامن زده است که باعث شده این جامعه به جامعه ای منحصر به فرد در سطح بین المللی تبدیل کند.

ز- جامعه میلیتاریستی

                                    من به کشوری می رفتم که همیشه در حالت حکومت نظامی بود و ارتش
                                             آن اراضی کشور همسایه را با روشی خشونت آمیز در اشغال خود داشت
                                                                                                      (از خاطرات موریس رایس فوس)
در بحث از ساختار نظامی اسرائیل و میزان نفوذ و گسترش آن در عرصه های مختلف اجتماعی،از این ویژگی به صورت مبسوط تری سخن به میان می آید و قابل ذکر است که از نظر بسیج نیرو های نظامی این واحد سیاسی در مرتبه اول جهان قرار دارد و ملاحظات امنیتی هنوز اولویت اول را دارد.به عنوان مثال مطابق تخمینها بیان شده در آمارهای موجود مجموعه نیروهای نظامی برای سال1993 به 620125نفر میرسد که نسبت به سال1983 رشدقابل توجی داشته است.اسرائیل همچنین درصد بالائی از تولید ناخالص ملی خود را به مسائل نظامی اختصاص می دهد که در سال 1982این رقم به7/29می رسد و در مقایسه با آمریکا(2/11درصد)،شوروی سابق(10درصد)وانگلستان(5درصد)بسیار قابل توجه است.

در بخشهای بعدی قسمتهای دیگری از معضلات جامعه اسرائیل را بررسی خواهیم کرد.

* برگرفته از کتاب جامعه شناسی سیاسی اسراییل

جذب یهودیان از گوشه و کنار جهان و اسکان آنها در فلسطین یکی از مهم ترین عوام ادامه موجودیت رژیم صهیونیستی از سال 1327 بوده است. اما به دنبال انتفاضه الاقصی و شکست های مکرر رژیم صهیونیستی از جمله در جنگ تابستان 1385 لبنان و تبعات اقتصادی اجتماعی و امنیتی این شکست ها بر این رژیم میانگین مهاجرت یهودیان فلسطین رو به کاهش نهاد و در مقابل مهاجرت معکوس یهودیان از فلسطین به سرزمین های مادری خود و یا کشورهای دیگر از جمله آمریکا و اروپای غربی افزایش یافت. در این میان پیروزی های مقاومت در فلسطین و لبنان و به قدرت رسیدن جنبش حماس شهرک نشینان صهیونیست را بیش تر به این باور رسانده است که نمی توانند در امنیت و آسایش در فلسطین اشغالی زندگی کنند.
با این و جود رهبران صهیونیست در رسانه ها به خصوص رسانه های عبری مدام از مهاجرت یهودیان به فلسطین سخن می گویند اما هیچ وقت اشاره ای به مهاجرت معکوس یهودیان از فلسطین نمی کنند و در این واقع اظهار نظر در این باره در رسانه های صهیونیست ممنوع است و هر کس در رژیم صهیونیستی در این خصوص سخن می گوید خود را تحت پیگرد قانونی قرار داده است. به این دلیل که پرداختن به مساله «مهاجرت معکوس یهودیان» خیلی از شهرک نشینان مردد را به خصوص با توجه به اوضاع بد معیشتی و امنیتی «اسراییل» به ترک شهرک ها وا می دارد.
«یوسی بیلین از نمایندگان کنست در جلسه ای سری از مسایلی پرده برداشت که بخش هایی از آن به رسانه ها درز پیدا کرد وی در این جلسه گفته بود که 65 در صد از صهیونیست ها از اندیشه مهاجرت به خارج فلسطین اشغالی حمایت می کنند و تعداد زیادی از کسانی که برای تحصیل به خارج می روند در صدد بازگشت نیستند.
این نماینده کنست تاکید می کند که بیش تر فرزندان مسئولان و مقامات سیاسی بلند پایه رژیم صهیونیستی از بیم جانشان اکنون در خارج از فلسطین اشغالی زندگی می کنند. حتی خود این مقامات فرزندان خود را به ترک فلسطین اشغالی تشویق می کنند. اعضای خانواده های نخست وزیران قبلی دولت عبری از جمله بن گوریون مناخیم بگین و اسحاق رابین و بنیامین بن الیعازر وزیر جنگ سابق و متان فلنائی از وزرای سابق از جمله این افراد هستند.
یوسی بیلین ضمن اشاره به این که افراد عادی از مهاجرت فرزندان شان ممانعتی نمی کنند می گوید که قبل از انتفاضه الاقصی سالیانه 70 هزار یهودی به فلسطین اشغالی مهاجرت می کرد. که این رقم در طول انتفاضه به نصف رسیده است.
دکتر «حازم ابوشنب» کارشناس امور صهیونیستی نیز معتقد است که وضعیت نابسامان و ناامن منطقه که نتیجه جنگ میان صهیونیست ها و فلسطینیان است بحران های زیادی را در درون جامعه صهیونیستی خلق کرده و پدیده مهاجرت معکوس نیز یکی از این بحران هاست که در نتیجه ترس و وحشت صهیونیست ها و اوضاع بغرنج اقتصادی به وجود آمده است.
ابوشنب می گوید «انتفاضه تنها تبعات منفی برای اقتصاد فلسطین نداشته است بلکه صهیونیست ها را هم در برگرفته است. جامعه صهیونیستی در طول انتفاضه الاقصی شاهد رکود بی سابقه اقتصادی بود که همین امر بر همه جوانب زندگی صهیونیست ها تاثیر گذاشت و در کنار آن هم آن ها همچنان در ترس و وحشت زندگی می کنند که این امر به روند مهاجرت معکوس شدت بخشیده است و اکنون بخصوص پس از جنگ لبنان صهیونیست ها احساس می کنند که دیگر امنیت ندارند»
ابوشنب در ادامه می گوید: «در فرودگاه ها شاهد ازدحام جمعیت صهیونیست ها و فرار آن ها به خارج بودیم. هر اتفاق و مشکل و مساله ای احتمال دارد یهودیان را به ترک فلسطین وادار کند و ارکان رژیم صهیونیستی را به لرزه درآورد و آینده این رژیم را کاملا به خطر بیاندازد. مهم ترین تبعات این جنگ که مقامات صهیونیست را نگران ساخته احساس ترس و وحشتی است که به یهودیان دست داده است و چیز دیگری که برای این مقامات نگران کننده است تصمیم یهودیان برای بازگشت به کشورهای اصلی خود است.
بر اساس جدیدترین نظر سنجی ها 65 در صد جوانان صهیونیست اوضاع فلسطین اشغالی را برای ادامه زندگی مناسب نمی دانند.
 
فرار مغزها
علاوه بر گسترش مهاجرت شهروندان عادی مهاجرت و خروج متخصصان و دانشمندان صهیونیست از فلسطین اشغالی مساله ای است که ابعاد مهاجرت معکوس را برای رژیم صهیونیستی فاجعه آمیز ساخته است. اخیرا مقام های رژیم صهیونیستی اعتراف کرده اند که هزاران دانشمند از زمان اشغال فلسطین تاکنون از سرزمین های اشغالی مهاجرت کرده اند و به کشورهای غربی پناه برده اند.
بر پایه منابع صهیونیستی فرار افراد عادی و دانشمندان صهیونیست مهمترین تهدید برای موجودیت رژیم صهیونیستی به شمار می رود بر اساس آمارها 25 هزار تحصیل کرده و دانشمند صهیونیست طی سال های 1374 تا 1385 به آمریکا سفر کرده اند و هزاران نفر دیگر نیز به سایر کشورها رفته اند. این در حالی است که نتایج نظرسنجی های صورت گرفته در فلسطین اشغالی نشان می دهد نیمی از جوانان صهیونیست ترجیح می دهند به خارج از سرزمین های اشغال شده فلسطینی مهاجرت کنند.
این گزارش می افزاید که درآمد افراد تحصیلکرده در کشورهای صنعتی غرب خیلی بیشتر از «اسراییل» است. به عنوان مثال یک استادیار دانشگاه در «اسراییل» ماهانه کم تر از 2000 دلار دریافت می کند در حالی که همین شخصی در خارج می تواند ماهانه 5000 دلار درآمد داشته باشد. همچنین استادهای رشته های مهم در خارج حدود 8000 هزار دلار در ماه حقوق دریافت می کنند.
در سال های اخیر هم رفتن جوانان صهیونیست به غرب برای تحصیل در دانشگاه روند فزاینده ای به خود گرفته است. به عنوان مثال در آمریکا حدود 3600 دانشجوی دختر و پسر یهودی مشغول تحصیل هستند. گزارش های منابع صهیونیستی نشان می دهد که شمار زیادی از این دانشجویان در خارج خواهند ماند و میلی به بازگشت به «اسراییل» ندارند.
کشورهایی که یهودی های تحصیل کرده ترجیح می دهند به آن مهاجرت کنند عبارتند از: آمریکا انگلیس (20 هزار) کانادا (30 هزار) همچنین در سال های اخیر مهاجرت یهودیان به فرانسه حدود 15 در صد افزایش یافته است.
 
فرار سرمایه
پس از پیروزی مقاومت لبنان مهاجرت از فلسطین اشغالی روند چشمگیری به خود گرفته است. اکنون صهیونیست ها از موشک های حزب الله احساس ناامنی می کنند. گزارش های منتشره منابع خبری نشان می دهد که گردشگری در رژیم صهیونیستی در خرداد امسال در مقایسه با مدت مشابه آن در سال گذشته 25 در صد کاهش داشته که همین امر فرار سرمایه ها را به دنبال داشته است. بر پایه داده های اتحادیه صنعتگران «اسراییل» در سال های 1380 و 1381 بیش از 850 سرمایه گذار صهیونیست با سرمایه ای بیش از 20 میلیارد دلار از «اسراییل» مهاجرت کرده اند.
پژوهش علمی مرکز مطالعات شلیم در «اسراییل» این آمار را تایید می کند. اکنون به بخش هایی از این تحقیق اشاره می کنیم:
600 تا 700 هزار یهودی از اسراییل مهاجرت کرده اند و نوع مهاجرت آن ها هم شبیه مهاجرت ساکنان کشورهای فقیر است. افراد تحصیلکرده متخصصان دانشگاهی و صنعتی کسانی هستند که از فلسطین اشغالی مهاجرت می کنند.
در میان کسانی که تا سال 1382 به خارج از فلسطین اشغالی مهاجرت کرده اند صاحبان مدرک فوق لیسانس دو برابر مهاجران دارای مدرک لیسانس و سه برابر کسانی بود که تحصیلات دانشگاهی نداشتند. همچنین طی سال های 1381 تا 1383 حدود 19 هزار یهودی و در سال 1384 نیز 25 هزار صهیونیست به خارج از فلسطین اشغالی مهاجرت کردند.
این پژوهش نشان می دهد که شمار زیادی از یهودی های کشورهای استقلال یافته شوروی سابق که به فلسطین مهاجرت کرده اند به دنبال بهبود وضعیت اقتصادی این کشورها و افزایش فرصت های شغلی و امکانات زندگی و رفاهی بازگشته اند.
شهرک نشینان یهودی که این مرکز مطالعاتی نظر آن ها را جویا شده است عوامل فرار خود از فلسطین اشغالی را این گونه بیان کردند:
1 ـ مالیات بالا
2 ـ نبود فرصت شغلی مناسب برای تحصیل کرده ها
3 ـ افزایش قدرت مقاومت فلسطین
4 ـ کاهش مهاجرت یهودیان به فلسطین اشغالی
5 ـ حملات موشکی حزب الله لبنان
از سوی دیگر پروژه صهیونیسم باچالش های جمعیتی متعددی مواجه است و مساله کاهش مهاجرت یهودیان به فلسطین یکی از مهمترین این چالش ها است. رژیم صهیونیستی در فاصله سال های 1327 تا 1385 توانست حدود دو میلیون و 900 هزار یهودی را برای اسکان در فلسطین اشغالی جلب کند. در سال های بعد از تشکیل دولت یهودی در فلسطین و به ویژه ده پنجاه قرن بیستم منبع اصلی جذب مهاجران کشورهای عربی و اسلامی بود و طی سه سال (در خلال سال های 1327 ـ1320) با مهاجرت 677 هزار یهودی که 442 هزار نفر از آن ها از همین کشورهای عربی و اسلامی به فلسطین مهاجرت کرده بودند جمعیت یهودیان در فلسطین افزایش یافت. مهاجرت «یهودیان عرب تبار» نیز در تامین نیروی انسانی و نیروی کار که باعث تحکیم پایه های رژیم صهیونیستی و تامین نیروی لازم برای رشد و ترقی آن می شد نقش داشت. می توان گفت که یهودیان عرب تبار یکی از ارکان مهم دولت عبری را تشکیل می دادند. اما در نیمه اول قرن بیستم تقریبا مهاجرت یهودیان از کشورهای اسلامی به فلسطین رو به اتمام نهاد. بنا به داده های موجود در سال 1384 بر اساس سرشماری های رسمی صهیونیستی 493 هزار یهودی در مراکش 239 هزار یهودی در عراق 142 هزار نفر یهودی در یمن 122 هزار یهودی در تونس و الجزائر 69 هزار یهودی در لیبی 57 هزار یهودی در مصر و 36 هزار یهودی در سوریه و لبنان و تعدادی نیز در ترکیه و ایران و دیگر کشورها زندگی می کردند که به فلسطین مهاجرت کرده اند.
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق صهیونیست ها یهودیان موجود در این کشور و نیز یهودیان شرق اروپا را نیز به فلسطین مهاجرت دادند و تا سال 1385 یک میلیون و 224 هزار نفر یهودی از این کشورها به فلسطین مهاجرت کردند. از این رو بدیهی است که موج مهاجرت از روسیه و اروپای شرقی به ویژه در سال های اخیر رو به کاهش بگذارد و به حدود 20 ـ25 هزار نفر در سال برسد در حالی که این آمار طی دهه گذشته به سالیانه صد هزار نفر می رسید.
مشکلی که صهیونیست ها در آمریکا (با5 میلیون و 700 هزار یهودی) و کشورهای اروپای غربی (فرانسه 600 هزار و انگلیس با30 هزار یهودی) با آن روبرو بودند این بود که این گروه از یهودیان به دلیل اوضاع خوب اقتصادی در این کشورها مایل به مهاجرت به اسراییل» نبودند. از همین رو صهیونیست ها اقدام به جذب یهودیان فلاشا از اتیوپی کردند و در سال های اخیر نیز ادعا کرده اند که یکی از قبایل هندی یهودی هستند.
اولین نشانه های کاهش مهاجرت یهودیان از سال 1379 شروع شد. در این سال تعداد مهاجران یهودی به 60 هزار نفر رسید. در سال 1380 نیز این رقم به 43 هزار و در سال 1381 به 33 هزار و در سال 1382 به 23 هزار تا این که در سال 1383 به 21 هزار نفر رسید.
همچنین در سال 2004 مهاجرت یهودیان جمهوری های استقلال یافته شوروی سابق به 10100 نفر کاهش یافت. با وجودی که خاخام های یهودی 60 در صد از مهاجران یهودی شوروی سابق را یهودی نمی دانند اما به این مهاجران به خاطر داشتن پیوند خویشاوندی با یهودیان تابعیت اسراییلی داده می شود.
رژیم صهیونیستی نسبت به کاهش جمعیت یهودیان در «اسراییل» و تاثیرات منفی آن بر آینده این رژیم نگران است. دولت صهیونیستی نیز به کاهش شدید مهاجران یهودی به فلسطین از سال 1385 اعتراف کرده است. در واقع این مساله اولین عامل نگران کننده این رژیم در بحران جمعیت محسوب می شود.
«زیپی لیونی» وزیر سابق جذب مهاجران یهود (وزیر کنونی امور خارجه) گفته بود: «دولت اسراییل در حال بررسی راهکارهای تغییر این وضعیت است و علایق و رغبت های کسانی را که احتمال مهاجرت آن ها می رود بررسی می کند تا اسراییل را به کشور بسیاری جذابی برای یهودیان تبدیل کند.» آمار وزارت جذب یهودیان نشان می دهد که تعداد یهودیانی که طی پنج ماه اول 1385 وارد فلسطین اشغالی شده اند 7692 نفر است.
مهاجرت یهودیان به اسرائیل سنگ بنای اندیشه صهیونیسم و جنبش ملی یهودیان به شمار می رود. بر پایه آمار و گزارش های موجود بیش از نیمی از جمعیت کنونی رژیم صهیونیستی در خارج از آن به دنیا آمده اند. کارشناسان مسائل جمعیتی هشدار داده اند که طی بیست سال آینده یهودیان در فلسطین اشغالی و کرانه باختری و غزه به اقلیت تبدیل خواهند شد.
 
کاهش رشد جمعیت یهودیان
«برهوم جرایسی» تحلیل گر سیاسی و کارشناس امور صهیونیستی می گوید: «اسراییل» به خوبی می داند که طی 15 تا 45 سال آینده یهودیان در کل فلسطین اکثریت خود را از دست می دهند. روز به روز آنچه معضل جمعیتی نامیده می شود بغرنج تر و مناقشات زیادی پیرامون آن مطرح می شود. با توجه به افزایش جمعیت عرب ها در فلسطین و کاهش جمعیت یهودیان این مشکل آشکارا هویت یهودی دولت «اسراییل» را تهدید می کند. البته این مشکل نه در سطح کل فلسطین دولت اسراییل را تهدید می کند بلکه حتی در خود «اسراییل» نیز یعنی در سرزمین های اشغالی 1327 آن را تهدید می کند.
این نگرانی صهیونیست ها دو عامل دارد:
1 ـ سطح پایین زاد و ولد در میان یهودیان در مقایسه با فلسطینی ها
2 ـ کاهش 80 در صدی مهاجرت یهودیان به فلسطین اشغالی در مقایسه با سال های گذشته
البته عامل سومی را هم که می توان مطرح کرد کاهش جمعیت یهودیان در جهان است که به علت ادغام آن ها در جوامع اروپایی روند نزولی به خود گرفته است.
دیگر عامل نگرانی یهودیان این است که رشد جمعیت یهودیان در مقایسه با عرب های فلسطین بسیار پایین است و در حالی که درصد رشد جمعیت یهودیان فلسطین اشغالی در حدود 1 85 در صد است آمار رشد عرب های فلسطین به 3 4 در صد یعنی دو برابر آمار رشد یهودیان می رسد.
میانگین زاد و ولد در میان یهودیان 2 6 کودک (26 کودک برای 10 زن) و در میان فلسطینیان 4 2 کودک (42 کودک برای 10 زن) می باشد. بر اساس گزارش های مرکز آمار فلسطین میانگین کلی بارداری در میان زنان فلسطینی در کرانه باختری از 5 6 در سال 1376 به 4 1 در سال 1384 رسیده است و در نوار غزه نیز این میزان از 6 9 به 5 8 در مدت مشابه رسیده است. برخی پژوهشگران دلیل این مساله را جویا شده اند و پژوهشگرانی مثل «یوسف کرباج» و «سلمان ابوسته» آن را از موارد نادر برشمرده اند. «ابوسته» احتمال استفاده رژیم صهیونیستی از سلاح های مخفیانه بیولوژیکی با هدف کاهش جمعیت فلسطینیان را مطرح کرده اند و در این مورد به گزارش های مطبوعاتی مبنی بر بروز حالات بیهوشی یا روانی در میان دانش آموزان مدارس و مرگ مشکوک عده ای استناد می کنند. وی همچنین از گزارش وزارت بهداشت درباره افزایش بی سابقه موارد سقط جنین و سرطان در میان زنان فلسطینی خبر می دهد که به گفته منابع پزشکی مواد شیمیایی که رژیم صهیونیستی در حملات خود به فلسطینیان مورد استفاده قرار می دهد عامل اصلی این بیماری هاست.
اما با این وجود آمار رشد فلسطینیان بیش تر از یهودیان است و بر اساس پیش بینی ها آمار فلسطینیان ساکن سرزمین تاریخی فلسطین (سرزمین های اشغالی سال 1327 و کرانه باختری و نوار غزه) در سال 1389 از جمعیت یهودیان بیش تر خواهد بود. همچنین طبق پیش بینی های صهیونیست ها انتظار می رود که تعداد فلسطینیان در سال 1399 به 8 میلیون و 200 هزار نفر و در مقابل تعداد یهودیان به شش میلیون و 300 هزار نفر برسد.
صهیونیست ها با ابراز نگرانی از افزایش جمعیت فلسطینیان از این مساله به عنوان «بمب جمعیتی» نام برده اند. صهیونیست ها افزایش جمعیت فلسطینیان در سرزمین خود را یک خطر و مایه نگرانی معرفی می کنند و این در حالی است که رژیم صهیونیستی از آغاز تشکیل دولت عبری اقدام به جذب یهودیان از 110 کشور جهان که به 82 زبان مختلف صحبت می کنند کرده و بااین کار شمار یهودیان را به 9 برابر افزایش داده است.
مساله افزایش جمعیت فلسطینیان یکی از عوامل افزایش درخواست های یهودیان تندرو نسبت به اخراج فلسطینیان از سرزمین های اشغالی سال 1327 یا اجرای طرح به اصطلاح «کوچ اجباری» علیه فلسطینیان به شمار می رود.
اساس ایده عقب نشینی یک جانبه رژیم صهیونیستی که توسط شارون ارائه شد و حزب کادیما نیز برای اجرای همین طرح تشکیل شد بر نجات از بحران جمعیتی و رهایی از نوار غزه و کرانه باختری و حفظ زمین های بیش تری برای یهودیان به ویژه حفظ مجتمع های یهودی نشین و منطقه پشت دیوار حائل و نیز منطقه قدس استوار بود. همزمان با این افزایش جمعیت صهیونیست ها نگران این بودند که با افزایش شمار فلسطینیان آن ها دیگر تفکر تشکیل دو دولت در فلسطین را رد کنند و با توجه به در اختیار داشتن اکثریت خواستار تشکیل یک دولت واحد با رعایت تمامی حقوق سیاسی و مدنی آن ها و نابودی رژیم نژاد پرست صهیونیستی شوند و راه مبارزاتی سیاهان آفریقا را در پیش بگیرند و بدین ترتیب ماهیت یهودی دولت عبری را از آن سلب کنند و جامعه بین المللی نیز با مشاهده اکثریت فلسطینیان حداقل در ظاهر و گفتار از آنان دفاع کنند.

موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک در لندن در گزارشی تایید کرد که رژیم صهیونیستی یک زرادخانه هسته ای بزرگ در اختیار دارد.

به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) به نقل از خبرگزاری آلمان (dpa) در گزارش این موسسه بین المللی آمده است: اگرچه اسرائیل تاکنون آشکارا به داشتن سلاحهای هسته ای اعتراف نکرده است ولی به عنوان "یک قدرت هسته ای  و مجهز به زرادخانه پیشرفته و بزرگ" شناخته شده است.

موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک در لندن در ادامه گزارش خود اعلام کرد: یافته های مربوط به توانایی ها و سیاستهای هسته ای اسرائیل اگرچه هرگز تایید نشده است ولی به عنوان یک واقعیت برای جهانیان پذیرفته شده است.

کارشناسان سیاسی بر این باورند که رژیم صهیونیستی بالغ بر 200 بمب هسته ای در اختیار دارد.

مرکز هسته ای رژیم صهیونیستی در صحرای نقب در جنوب فلسطین اشغالی قرار دارد که خطرناک ترین سلاحهای کشتار جمعی منطقه خاورمیانه در آن تولید می شود. این نیروگاه هیچ گونه سیستم حفاظتی مناسبی ندارد و مواد پرتوزای آن نیز به خارج نشت کرده است. علاوه بر آن رژیم صهیونیستی زباله ها و مواد خطرناک دیگر آن را در مناطقی که هنوز فاش نشده است ـ احتمالاً در مناطق فلسطینی ـ دفن می کند.

نیروگاه هسته ای دیمونا در نزدیکی مرز مصر قرار دارد و تاکنون بیش از 200 بمب هسته ای در آن تولید شده است. این مقدار بمب می تواند همه ملتهای عرب منطقه را از بین ببرد و حتی بر خارج از منطقه خاورمیانه نیز تأثیر بگذارد. رژیم صهیونیستی علاوه بر اختیار داشتن بمبهای هسته ای از سلاحهای شیمایی و میکروبی نیز برخوردار است و در سال 1967م و نیز در انتفاضه الاقصی از آن بر ضد ملت فلسطین استفاده کرده است.

رژیم صهیونیستی هنوز معاهده منع گسترش سلاححهای اتمی (ان پی تی) را امضا نکرده است.